Παγκόσμια ημέρα του πατέρα

Rebecca-Riley-_-Fathers-Day

Η τριτη Κυριακή του Ιουνίου αφιερωνεται στους πατέρες, που συχνα ειναι οι αφανείς ήρωες τηε οικογένειας. Την γιορτή εμπνεύστηκε η αμερικανίδα Σονόρα Σμαρτ Ντοοποία που θέλησε να τιμήσει τον πατέρα της, Γουίλιαμ Τζάκσον Σμαρ, βετεράνο του Αμερικανικού Εμφυλίου, που ανέθρεψε μόνος του τα 6 παιδιά της οικογένειας.
Ο ρόλος του πατερα παραμένει συχνα παραγνωρισμένος, ενω σήμερα η ενασχοληση με τα παιδιά, η φροντίδα και η τρυφεροτητα που παρέχεται απο εκείνον είναι θεμελιώδης. Το γιν και το γιανγκ ειναι εξαλλου εξίσου σημαντικά για την ψυχική ισορροπία των παιδιών. Επιλέξαμε λοιπον αυτή τη φορά ενα ποίημα γραμμένο από τον νομπελίστα Ράντυαρντ Κίπλινγκ που έγραψε για τον γιο του John, ενα ποίημα στο οποίο αποτυπώνεται ιδανικά η πατρική αγαπη.

0016-fathers-day-photo-tips

ΑΝ ΜΠΟΡΕΙΣ…

Αν μπορείς να κρατάς το κεφάλι ψηλά όταν γύρω σου όλοι

τον εαυτό τους εχάσαν δειλά, και για τούτο μαζί σου τα βάζουν,

στον εαυτό σου αν μπορείς να ‘χεις πίστη όταν όλοι για σένα αμφιβάλλουν

μα κι αδιάφορος να ‘σαι κι ορθός στις δικές τους μπροστά αμφιβολίες,

αν μπορείς να υπομένεις χωρίς ν’ αποστάσεις ποτέ καρτερώντας,

ή μπλεγμένος με ψεύτες, μακριά να σταθείς, αν μπορείς απ’ το ψέμα

κι αν γενείς μισητός, να μη δείξεις στρατί στο δικό σου το μίσος,

κι ούτε τόσο καλός να φανείς κι ούτε τόσο σοφά να μιλήσεις,

αν μπορείς να ονειρεύεσαι δίχως να γίνεις του ονείρου σου σκλάβος,

αν μπορείς να στοχάζεσαι δίχως τη σκέψη να κάνεις σκοπό σου,

αν μπορείς την λαμπρήν ανταμώνοντας Νίκη ή τη μαύρη φουρτούνα,

να φερθείς με τον ίδιο τον τρόπο στους δυο κατεργάρηδες τούτους,

αν μπορείς να υποφέρεις ν’ ακούς την αλήθεια που ο ίδιος σου είπες,

στρεβλωμένη από αχρείους, να γενεί μια παγίδα για ηλίθιους ανθρώπους,

ή αν τα όσα η ζωή σού έχει δώσει αντικρίσεις συντρίμμια μπροστά σου,

κι αφού σκύψεις, ν’ αρχίσεις ξανά να τα χτίζεις με σκάρτα εργαλεία,

αν μπορείς να σωριάσεις μαζί τ’ αγαθά και τα κέρδη σου όλα,

κι αν τολμήσεις με μια σου ζαριά όλα για όλα να παίξεις

και να χάσεις τα πάντα και πάλι απ’ την πρώτη σου αρχή να κινήσεις,

και να μην ψιθυρίσεις ποτές ούτε λέξη για τα όσα έχεις χάσει,

κι αν μπορείς ν’ αναγκάσεις με βία, την καρδιά σου, τα νεύρα, το νου σου,

να δουλέψουν για σέναν ακόμα κι αφού τσακιστούνε στο μόχθο,

και ν’ αντέξεις σ’ αυτό σταθερά όταν τίποτε εντός σου δεν θα ‘χεις

άλλο εξόν απ’ τη θέληση που όρθια θα κράζει σε τούτα «Κρατάτε»,

αν μπορείς να μιλάς με τα πλήθη κι ακέριος στο ήθος να μένεις,

ή αν βρεθείς με ρηγάδες χωρίς τα μυαλά σου να πάρουν αέρα,

κι αν ποτέ, ούτε οι φίλοι ούτε οι εχθροί να σε κάνουν μπορούν να πονέσεις,

τον καθένα αν ζυγιάζεις σωστά και κανέναν πιο πρόσβαρα απ’ άλλον,

αν μπορείς να γεμίζεις το αμείλιχτο ένα λεφτό της κάθε ώρας

στην αξία των εξήντα μοιραίων δευτερόλεφτων της διαδρομής του,

τότε θα ‘ναι όλη η Γη σα δικιά σου, ως και κάθε που υπάρχει σε τούτη,

και —περισσότερο ακόμα— θε να ‘σαι ένας άνθρωπος πλέριος, παιδί μου.

Άρθρο : Μελίνα Σιδηροπούλου

Happy Father’s Day από το SunnySide!

2013-06-15_0001

8η Μαρτίου: Παγκόσμια Ημέρα για τη Γυναίκα

Make it Happen! #ΜakeItHappen

11043042_866904136705841_7079712126750996892_n

Ο Αζίμ και η Άρτεμις γεννήθηκαν την ίδια εποχή. Μου αρέσει να παρατηρώ τα πλάσματα, το πώς μεγαλώνουν, τις συνήθειές τους, τις πονηριές τους. Όταν ήταν πολύ μικροί και οι δύο άρχισα να παρατηρώ πως τον Αζίμ τον ενδιέφερε περισσότερο ο “κόσμος”: τι είναι το τάδε παιχνίδι, το τάδε πραγματάκι, πού οδηγεί αυτός ο δρόμος, πώς θα διαλύσει και θα ξαναφτιάξει κάτι, πώς λειτουργούν τα πράγματα. Η Άρτεμις από την αρχή ήταν προσανατολισμένη στις σχέσεις, στο σχετίζεσθαι. Αρχικά και για πολύ καιρό με τη μαμά της, αργότερα με τον μπαμπά της και μετά με όλους. Όταν ήταν παιδάκι ερχόταν και μου έλεγε στ’ αυτί “να σου πω ένα μυστικό;”, “ναι” της απαντούσα και μου το έλεγε: “σ’ αγαπώ”.

Continue reading

Παγκόσμια Ημέρα των Ζώων

Η δικιά μου η γκάμα είχε τύπους υπέροχους: τον Λέοντα (μικρόσωμο λουκάνικο), τον Τιραμισού (κόκερ), ένα κουνέλι (που το έδωσαν οι γονείς μου όταν έφαγε όλα τα Sebago του πατέρα μου), έπειτα το μεγάλο κεφάλαιο της ζωής μου: τον Αντριάνο, τον γάτο που βρήκα καρμικά όταν με ακολούθησε από το σχολείο στο σπίτι. Ήμουν 11 και ήταν 2 μηνών. Κοινό μας ταξίδι τα χρόνια από τα 11 ως τα 27 μου. Κι ακόμα δακρύζω, παρότι το σπίτι είναι και πάλι γεμάτο: με τον κ. Service, τον Μπριζόλα και το Μελινάκι μέσα, την Χουρέμ, την Μπου, την Cookie στο μπαλκόνι και άλλους τύπους που ταΐζω στη γειτονιά. Κι όχι γιατί είμαι καλή, αλλά γιατί έτσι θυμάμαι και τη γιαγιά μου και όλους τους παλιούς που έβγαζαν το βράδυ ό,τι φαγητό περίσσεψε, να το φάνε τα ζωντανά. Και γιατί μένω πια στο ισόγειο και διαπιστώνω τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν τα ζώα, από το να βρουν τροφή και νερό μέχρι ένα μέρος να κουρνιάξουν όταν αρχίζει το κρύο, γιατί πιστέψε με η «γούνα» τους δεν αρκεί.

Continue reading